یک. اولین مطلب بازم در مورد خوراکی هاست. امیدوارم خوشتون بیاد.
جایگاه ماکارونی ( پاستا):
دو مدرک وجود داره که می شه از روی اون ها به محل اولیه ی ماکارونی رسید.
یکی از اون ها مربوط به منطقه ی Etruscan در شمال ایتالیاست. در قبرستان بزرگ ایتروسکان ، بر روی یک ستون نقوشی حک شده که تمامی وسایل مورد نیاز برای تهیه ی پاستا رو نشون میده که به طور منظم کنار هم چیده شده اند.
احتمالاً اهالی ایتروسکان با استفاده از Spelt ( نوعی قله شبیه گندم که مقاومت زیادی در برابر بیماری ها و شرایط آب و هوای نامطلوب داره)،لازانیا تهیه می کردن.
منطقه ی دیگری که می شه اون رو به عنوان جایگاه بعدی ماکارونی در نظر گرفت، یونان باستان است.
رومیان از کلمه ی Laganon برای نامیدن لازانیا استفاده می کردند. کیک پهن و مسطحی بوده که رومیان با استفاده از خمیر درست کرده و به صورت نواری می بریدند. بر این اساس یونان رو هم میشه به عنوان جایگاه اولیه ی ماکارونی در نظر گرفت.
تا مدت ها ماکارونی به عنوان یک غذای لوکس، تنها مورد استفاده ی ثروتمندان قرار می گرفت و سایر مردم تنها در شرایط خاص از آن استفاده می کردند تا این که در قرن هجدم ، به صورت یک غذای هرروزه در رژیم غذایی ایتالیایی ها جای گرفت. در زمان جنگ جهانی اول، با مهاجرت تعداد زیادی از ایتالیایی ها به آمریکا، ماکارونی یا پاستا به طور گسترده ای وارد آمریکا شده و مصرف اون رواج پیدا کرد.
در ایتالیا، پاستا، معمولاً با سس های مختلف مصرف می شه. به طور کلی انواع دراز، مانند اسپاگتی بهتر است با سس های سبک مانند روغن زیتون استفاده شود، چون باعث می شود که رشته ها به خوبی از هم جدا شده و حالت لغزنده داشته باشند.
Lasagna: همون لازانیا، نوعی پاستا به شکل قطعات بزرگ و پهن که معمولاً با سس های سنگین یا تند همراه خامه، پنیرهای مخصوص، تخم مرغ یا گوشت مصرف میشه.

تاریخچه ی پیتزا:
منشاء پیتزا به زمان های گذشته برمی گردد، تا پیش از قرن نوزدهم که هنوز پیتزا وجود نداشت، ساکنان مدیترانه یعنی یونانی ها،رومی ها و مصریان نان هایی درست می کردند که بر روی آنها از چاشنی هایی مانند روغن زیتون و ادویه های محلی استفاده شده بود. اما نخستین پیتزایی که به پیتزاهای امروزی شباهت داشت، در اواخر قرن هجدهم توسط یک نانوای ایتالیایی به نام رافائل اسپوزیتو درست شد.
در آن زمان پادشاه ایتالیا به نام امبرتو و همسرش مارگریتا در مناطق مختلف سفر می کردند. رافائل تصمیم گرفت برای تحت تاثیر قرار دادن ملکه و پادشاه و ابراز حس وطن دوستی  خود غذای ویژه ایی برای دیدار با آنها تهیه کند و به این منظور روی نان پهن و مسطحی رو با استفاده از مواد غذایی که رنگ پرچم ایتالیا رو نشون می داد یعنی گوجه فرنگی( قرمز)، پنیر موزارلا( سفید) و ریحان( سبز) پوشاند و به پادشاه و ملکه تقدیم کرد.
این غذا آنچنان مورد توجه قرار گرفت که به سرعت در ایتالیا بین عموم مردم رواج یافت و سپس به کشورهای دیگر وارد شد.

اینم اسم چند تا غذا:
املت ------   لا، فریتّا تا -------La  frittata
تن ماهی ------- ایل ،تونا -------il tonno
سوپ خرچنگ ------- لا، زوپّا،دی،گرانکیُ -------- La  zuppa  di  granchio
سوپ مرغ --------- ایل ،برُدُ ،دی ،پُلُِّ ---------il  brodo  di  pollo
سوپ پیاز فرانسوی -------- لا، زوپّا ، دی، چیپّلِّ----------La  zuppa  di  cipolle
سوپ اسفناج--------لا، زوپّا،دی،اسپیناچُ ---------La  zuppa  di  spinacio
سوپ گوجه فرنگی -------- لا، زوپّآ،دی،پُمُدُرُ-------- La  zuppa  di  pomodoro
سوپ سبزی--------لا، مینِِِِِسترا،دی،وِردورا-----------La  minestra  di  verdura
خاویار--------ایل،کاویالِ ----------il caviale
ماکارونی ----- ای، ماکِّرُنِ ---------i  macceroni
برنج------- ایل، ریزُ -------- il  riso

دو. مطلب دوم در مورد القاب در فوتباله.
نمی دونم تا حالا دقت کردین که اکثر بازیکن های مطرح یه لقبی واسه خودشون دارن؟
 مسئله ی لقب در ایتالیا خیلی بحث مهمیه و تقریباً همه ی بازیکنای درجه ی اول یا حتی دوم سعی می کنن خودشون رو با یه لقب به مردم معرفی کنن.
چند تا از لقب ها رو براتون می ذارم اگه شما از بقیه شون اطلاع دارید خوشحال میشم بگید.
آدریانو بازیکن برزیلی به L'imperatore (امپراطور) معروفه.
دژان ساویویچ فوروارد دهه ی نود میلان «ال جینو» نامیده میشده.
الساندرو نستا با اسم« ساندرو»
فابیو کاناوارو « کانا»
شوچنکو «شوا»
الساندرو دل پیرو «الکس» و در خود ایتالیا به نام «پینتوریکیو» نامیده میشه («پینتوریکیو» اسم یکی از نقاشی های معروف رافائل هستش)
آلیسیو تاکیناردی با دو لقب، هواداران «تاکی» و لقب اشرافیش «فاکیادی آنجلو» است.(«فاکیادی آنجلو» به معنی فرشته ی صورته)
کریستین ویه ری «بوبو» ( اسم پدر ویه ری باب بوده و بوبو به معنای پسر باب هستش)
جان لویئجی بوفون «جی جی» یا «سوپرمن»
فرانچسکو توتی «ارملگیو» و « ال بیمبو دی اورُ» (« ال بیمبو دی اورُ» به معنای پسر طلایی کوچولو هست)
فیلیپو اینزاگی « پیپو» ( البته وقتی گل می زنه صداش می کنن «سوپر پیپو»)
و آنجلو پروتزی «تایسون» خونده میشه( تایسون به کسی می گن که مشت محکمی داره)
 و معنی مردان آتزوری که اکثراً تیتر روزنامه هاست یعنی مردان لاجوردی . . .Le uomo azzuro

سه. تو یه نظر سنجی از مردم ایتالیا مشخص شده که اونا به اسم آنجلو (Angelo) خیلی علاقه دارن .
آنجلو اسم خاصی نیست، یعنی هم پسرونه هست هم دخترونه و معنیش فرشته است.
البته اونا این اسم رو خلاصه میکنن. مثلاً میگن : آَنجی یا آنجی .

چهار. اسم من به ایتالیایی میشه Alba که تو ایتالیا یه اسم پسرونه هستش.
در ضمن امروز تولده منه!
همگی بگید      بواُن،کُمپِلِ اَنُّ             Buan  compleanno